Ziołolecznictwo rodem z klasztoru

Sekrety braci zakonnych

W dawnych czasach nie istnieli lekarze, a chociaż pewna część społeczeństwa trudniła się leczeniem, pospolity lud nie zawsze mógł korzystać z takich usług – a to wysokie ceny, a to odległość nie pozwalały zasięgnąć pomocy. Pewnym rozwiązaniem były klasztory, rezydujący w których bracia zakonni zajmowali się po części ziołolecznictwem. Nierzadko odseparowani na co dzień od świata, zakonnicy mieli dużo czasu, by uprawiać ogrody z licznymi leczniczymi ziołami. Praktycznie to był jedyny sposób, w jaki mogli pomagać chorym (nie licząc oczywiście modlitw w ich intencji). Nie można było np. przeprowadzać operacji czy też badać zwłok, więc poziom wiedzy na temat funkcjonowania ludzkiego ciała był dość niski. Kuracje ziołowe jednak zdawały rezultat w przypadku niektórych chorób, inne były skuteczne na dolegliwości takie jak bóle czy złe samopoczucie. Wiedza na temat roślin, jaką posiadali bracia zakonni, pochodziła z ksiąg botanicznych tworzonych przez światowych autorów, ale część informacji była czerpana z obserwacji i praktyki.

Wirydarze pełne ziół

Zioła hodowali zakonnicy w specjalnie zakładanych ogrodach, które nosiły nazwę wirydarzy. Panowały tam bardzo korzystne warunki do uprawy roślin, więc plony były bujne i umożliwiały przygotowywanie wielu kuracji. Chorzy otrzymywali preparaty ziołowe „na wynos”, mogli też pozostać na miejscu w klasztorze, w czymś na kształt prowizorycznych szpitali.  Mieli tam opiekę i zawsze świeże leki ziołowe, w miarę wygodne łóżka, jak również towarzystwo zakonników.

2 komentarze

  1. Bardzo mnie zastanawia, w jaki sposób testowane były te różne kuracje. Braciszkowie sami je brali, a później oceniali efekty?

  2. Dzisiaj też przydałyby się takie ogrody, bo nie wiemy, skąd pochodzą zioła używane do preparatów ziołowych.

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *